Final Hour
Dit album is alweer in 2009 uitgekomen, maar door mij onbekende redenen is hij nu pas in ons systeem gekomen.
Bij progressieve rock denk ik meestal niet aan Noorwegen, maar de heren van Illusion Suite moeten hebben gedacht: wat Pagan’s Mind en Circus Maximus kunnen, moeten wij ook kunnen. Hun eerste stappen op dit pad resulteerden in een progressief album dat er zeker mag zijn. Zet de debuut CD op van deze Noorse mannen (de in 2005 zelf gefinancierde EP “The Adventures Of Arcan” telt even niet mee) en de eerste vergelijking met Dream Theatre is al snel gemaakt. Dit is zowel een plus- als een minpunt. Het pluspunt is natuurlijk dat als je vergeleken wilt worden in de prog scène, dan kun je het slechter treffen dan met de naam Dream Theatre.
Het grote nadeel van dit pluspunt is dat ze er qua sound iets te veel op lijken. Je kunt altijd op een debuut album de invloeden van de muzikanten horen, maar dat gaat hier wel heel ver. Sommige synthesizer geluiden lijken zelfs zo gepikt/geleend van de DT albums. De muzikanten verstaan allemaal hun vak, hoewel drummer Roger Bjorge ook geen echte Mike Portnoy is. Roger is iets vasthoudender in zijn ritmes, wat ik trouwens ook als een verademing zie.
Omdat de mix van dit album zanger Bill Makatowicz een beetje matjes doet overkomen, mis ik hierdoor vooral in zijn zang de variatie die ik in andere prog bands wel tegen kom. De mix en mastering van dit album is gedaan door Markus Teske (Vanden Plas, Symphony X, Dominici) in de Bazement Studio in Duitsland. Alles wat iets minder lijkt op dit album is behoorlijk terug te voeren op zijn werk. De plaat is heel gepolijst en de rauwheid die je op een debuut album gewoon mag verwachten samen met enthousiasme en frisheid is hierdoor behoorlijk getemperd. De nummers zijn gewoon allemaal goed en de variatie hierin is zoals je van een prog band mag verwachten. Met een duur van dik een uur is dat ook consequent met de verwachtingen in dit genre.
De term “musical limits” schijnt bij deze heren niet in het vocabulaire te zitten, dus kunnen we nog van alles van ze verwachten. Ik hoop dat mijn verwachtingen worden waar gemaakt, want deze band heeft denk ik veel meer in zijn mars.
Overall:
We hebben hier duidelijk te maken met een band die durft uit te komen voor zijn invloeden, maar er naar mijn smaak eigenlijk iets teveel op lijkt. Liefhebbers van Dream Theatre hebben aan “Final Hour” een goed album. De band kan nog evolueren naar grotere hoogtes en naar dat moment kijk ik dan ook uit.
85/100
Band:
Tracklisting: